Tegoroczna wiosenna wystawa obrazów w „Salonie Sztuki” była odwiedzana jak rzadko. Tę niezwykłą frekwencję gości ściągała magnetycznie szczególnie środkowa świetlica Salonu, obejmująca kilkadziesiąt wybornych płócien młodego i nieznanego dotychczas w kraju artysty - malarza, Pawła Świdy.
Ursus Brzemienną jego matkę przywiózł z Winterthiir do Polski pewien obywatel z pod Łomży, człowiek wielce w psach rozkochany i ceniący ich cnoty więcej pewnie od ludzkich. Pochodził zatem z cennej rasy szwajcarskich Bernardów, bardzo zasłużonego psiego rodu „Barry“ tak zwanego od swego słynnego
Zegar wydzwonił kwadrans na czwartą po południu. Nieśmiałe marcowe słońce zajrzało promienną strugą do buduaru pani Aniewiczowej leżącej w biegunowym fotelu. Skończyła właśnie przeglądać francuski żurnal mód i odrzuciła go niedbale na obok stojący palisandrowy stoliczek. Teraz zaczęło się jej
RUSAŁKA Z ROSY I LEŚNYCH KWIATÓW Wschód słońca rozlał się złotem po sułisławskim borze. Rzekłbyś, że się zaczęło jakieś niezwykłe święto w rozbudzonej naturze. A przecież to tylko schyłkowy maj otrząsnął się ze zmierzchu pogodnej nocy i jak możny królewicz rozsiał po świecie symfonję radosnych
Debiutował w 1916 roku „Grzesznicą” i początkowo zdobył sobie przychylność krytyków, jednak później wielu z nich bardzo surowo oceniało jego twórczość (m.in. Tadeusz Żeleński-Boy, Marian Pirożyński, Czesław Lechicki). Napisał także powieści: „Hetera”, „Pod młotem losu”, „Obłędny śmiech”, „W
Po dwóch dniach szalonej burzy „Philadelphia" wpłynęła na fale oceanicznego strumienia, Golf- Stromu. Zajadłość wód wyrzuciła już z siebie zda się ostatki pian, wyszamotała resztki piekielnych sił, aż wreszcie osłabł rozwścieczony żywioł, położył po sobie potworne grzywy, skulił się w swe otchłanie
Biegła wybrzeżem morza zdyszana i przestraszona. Za nią o jakie trzydzieści kroków zdążał pospiesznie okazały mężczyzna rzucając krótkie, pełne natarczywej prośby i uspokajania wyrazy: — Ależ... proszę pani! Niechże się pani nie obawia! O jedno słowo tylko proszę! Zaraz pani odejdzie!... Wszakżeż
Zakopiańska zima pyszni się w całem swojem bogactwie. W tej chwili błyszczy w słońcu grudniowego południa, jak fantastyczny płaszcz z gronostajów. Sine, zwarte szeregi regli okrywa śnieżna komża. Przepotężne wyskoki Tatr zaściela obrus połamany w ostre kontury. Tu i ówdzie plamią go szare, skalne
